|
|
To brune
Øjne jeg nylig saa,
i dem mit Hjem og mit Hjerte laa,
der flammede Snillet og Barnets Fred;
jeg glemmer det aldrig i Evighed.
|
 |
Du
brunajn okulojn mi vidis ĵus,
en ili mia hejmo kaj mia mondo kuŝis,
tie flamis la genio kaj la paco de la infano;
neniam plu mi tion forgesos.
|
|
Min
Tankes Tanke ene Du er vorden,
Du er mit Hjærtes første Kærlighed.
Jeg elsker Dig som intet her paa Jorden,
jeg elsker Dig i Tid og Evighed. |
La penso de mia penso
nur vi fariĝis,
vi estas la unua amo de mia koro.
Mi amas vin kiel nenion sur la tero,
mi amas vin nun kaj eterne.
|
|
|
El: Chr.
Heilskov: "Hans Christian Andersen, Liaj vivo kaj verkoj"
Eldonis: Orienta Kuriero, Hong Kong, 1938.
(Laŭ la libro: Poemo al la amatino de Andersen, Riborg Voigt,
Faaborg, 1830.)
Desegnaĵo de Helen Claesson.

|