Kaj dum li kantis, elkreskis rozoj, kaj ili iĝis kapoj de anĝeloj, portataj de flugiloj en ĉielarkaj koloroj.

Estis mirinde tion aŭdi, estis belege tion vidi. Ĉio estis senkompara artaĵo, la plej malkredinda, diris ĉiuj homoj.

La artisto estis juna viro bonkora, infane ĝoja, fidela amiko kaj helpema al siaj malriĉaj gepatroj; li meritis la princinon kaj duonon de la regno.

Alvenis la decida tago, la tuta urbo pompis kaj la princino sidis sur la regna trono, kiu ricevis novajn ĉevalharojn, tamen ĝi ne iĝis pli komforta kaj agrabla. La ĉirkaŭaj juĝistoj iom ruze rigardis tiun, kiu venkos, kaj jen li staris, brava kaj ĝoja, lia sukceso estis certa, li faris la plej malkredindan aferon.

"Ne, tion nun faros mi!" tiam kriis alta, osteca fortikulo. "Mi estas tiu, kiu faros la plej malkredinan aferon!" Kaj jen li svingis grandan hakilon kontraŭ la artaĵon.

"Kraŝ! Krak! Klak!" Jen ĉio kuŝis. Radoj kaj risortoj disflugis, ĉio estis ruinigita!

"Jen kion mi kapablis!" diris la viro. "Mia ago venkis la lian, kaj ĝi venkis vin ĉiujn; mi faris la plej malkredindan aferon!"

"Frakasi tian artaĵon!" diris la juĝistoj. "Nu, tio estas plej malkredinda!"

La tuta popolo diris same, kaj do li ricevos la princinon kaj duonon de la regno, ĉar leĝo estas leĝo, eĉ se ĝi estas plej malkredinda.

El la muro kaj el ĉiuj turoj de la urbo oni distrumpetis: "Ni festu la geedziĝon!" La princino tute ne estis kontenta pri tio, sed ŝi estis belega kaj riĉe vestita. La preĝejo brilis pro lumoj, estis malfrua vespero, ĉar tiam estas plej impone. La nobelaj fraŭlinoj de la urbo kantante kondukis la fianĉinon antaŭen, la kavaliroj kantante akompanis la fianĉon; li pavis kvazaŭ neniam eblus rompi lin.

Nun la kantado ĉesis, estiĝis tiel silente, ke eblus aŭdi pinglon fali surgrunden, sed meze de tiu silento la granda preĝeja pordo subite malfermiĝis je bruo kaj tondro, kaj jen – "bum! bum!" – la tuta horloĝa mekanismo almarŝis tra la preĝeja navo kaj stariĝis inter la gefianĉoj. Mortintaj homoj ne povas reaperi, tion ni bonege scias, sed artaĵo povas reaperi, la korpo estis ruinigita, sed ne la spirito, reaperis la arta spirito, kaj tio ne estas arta sprito.

Jen staris la artaĵo, same viva kiel antaŭe, kiam ĝi estis sendifekta kaj netuŝita. La horaj batoj sonis, unu post la alia, ekde unu ĝis dek du, kaj la figuroj svarmis el ĝi. Unue venis Moseo, el lia frunto brilis kvazaŭ flamoj, li ĵetis la pezajn ŝtontabelojn de la Leĝo sur la piedojn de la fianĉo, katenante tiujn al la preĝeja planko.

"Mi ne plu povas levi ilin!" diris Moseo. "Vi disrompis miajn brakojn! Restu staranta kiel vi staras!"

Jen venis Adamo kaj Eva, la Magoj el Oriento kaj la kvar sezonoj, kaj ĉiu el ili diris al li malagrablajn verojn: "Honto al vi!"

Sed li ne hontis.

Ĉiuj figuroj, kiujn ĉiu horo povis prezenti, elpaŝis el la horloĝo, kaj ili ĉiuj terure kreskis, ŝajnis kvazaŭ ne restus loko por la realaj homoj. Kaj kiam je la dekdua horo la gardisto elpaŝis kun kapoto kaj matena stelo, fariĝis stranga konfuzo; la gardisto iris rekte ĝis la fianĉo kaj batis lian frunton per la matena stelo.

"Jen kuŝu!" li diris. "Baton pro bato! Ni venĝis nin, kaj ankaŭ nian majstron! Ni malaperas!"

Kaj jen malaperis la tuta artaĵo; sed ĉiuj lampoj en la tuta preĝejo iĝis grandaj lumfloroj, kaj la orumitaj steloj sur la plafono sendis longajn, klarajn radiojn, kaj la orgeno sonoris per si mem. Ĉiuj homoj diris, ke tio estis la plej malkredinda afero, kiun ili iam spertis.

"Ĉu vi do bonvolus voki la ĝustan viron!" diris la princino. "Kiu faris la artaĵon, tiu estu mia edzo kaj sinjoro!"