Ekster la pordego staris princino. Sed, - ho ĉielo -, kian aspekton ŝi havis! De ŝia hararo kaj de la vestaĵo gutegis la akvo; ĝi tute trafluis ŝiajn ŝuojn kaj elgutadis el la kalkanumo, kaj dum ŝi staris ĉi tie en la pluvego, ŝi diris, ke ŝi estas vera princino. Nu, ĉi tion ni facile ekscios! pensis la maljuna reĝino. Ŝi nenion diris, sed iris en la dormoĉambron, kaj forpreninte la tutan litaĵon, ŝi metis pizon sur la fundon de la lito. Ŝi prenis nun dudek matracojn, metis ilin sur la pizon, kaj sur la matracojn ŝi metis dudek pli da kusenegoj faritaj el la plej mola lanugo, kiu ekzistas.
 

En tiu ĉi lito la princino devis dormi nokte. Je la mateno, oni ŝin demandis, kiel ŝi dormis. "Ho malbonege!" la princino respondis, "mi preskaŭ ne ripozis la tutan nokton, kaj mi ne komprenas, kio troviĝas en la lito. Mi kuŝis sur iu malmolaĵo, kaj mia tuta korpo fariĝis bruna kaj blua. Estis terure."

Nun oni povis kun certeco scii, ke ŝi estas vera princino. Tian sentemon povus neniu posedi escepte de vera princino.

Post ĉi tio la princo edziĝis kun ŝi, ĉar nun li scias, ke li havas veran princinon. Kaj la pizon oni metis en la muzeon de la reĝo. Tie ĝi ankoraŭ troviĝas, se neniu ĝin forŝtelis.