Tie nun la knabineto iris sur la nudaj, malgrandaj piedoj, kiuj estis ruĝaj kaj bluaj pro malvarmo; en malnova antaŭtuko ŝi havis amason da alumetoj kaj unu faskon ŝi havis en la mano; Neniu aĉetis de ŝi dum la tuta tago; neniu donis al ŝi etan ŝilingon; malsata kaj frostanta, ŝi iris kaj aspektis tiel senkuraĝigita, la eta kompatindulino! La neĝeroj falis sur ŝian longan, flavan hararon, kiu buklis sin tiel bele ĉe la nuko, sed pri tiu pompo ŝi certe ne pensis. De ĉiuj fenestroj la lumoj brilis kaj sur la strato odoris de bongusta anserrostaĵo; estis ja novjarvespero. Jes pri tio ŝi pensis.

Je angulo inter du domoj, la unua situis pli proksime al la strato ol la alia, tie ŝi sidiĝis kaj kurbis sin; la etajn krurojn ŝi supertiris sub sin, sed ŝi frostis ankoraŭ pli, kaj iri hejmen ŝi ne kuraĝis, ŝi ja neniun alumeton vendis, ricevis neniun ŝilingon, ŝia patro batos ŝin kaj malvarme estis ja ankaŭ hejme, ili nur havis tegmenton ĝuste super si kaj la vento eniris, malgraŭ tio, ke la plej grandaj fendoj estis ŝtopitaj per pajleroj kaj ĉifonoj. Ŝiaj malgrandaj manoj estis preskaŭ tute mortaj pro malvarmo. Ho! eta alumeto povus fari bonon. Se ŝi nur kuraĝus eltiri unu el la fasko, froti ĝin kontraŭ la muron kaj varmigi la fingrojn. Ŝi eltiris unu, "ritsch" kiel ĝi ŝprucis, kiel ĝi brulis! Estis varma, klara flamo, kiel eta kandelo kiam ŝi tenis la manon ĉirkaŭ ĝi; estis stranga lumo! La eta knabino opiniis ke ŝi sidu antaŭ granda feroforno kun blankaj flavkupraj globoj kaj flavkupraj cilindroj; La fajro brulis tiel bene, varmiĝis tiel bone! ne, kio estis tio! -La etulino jam etendis siajn piedojn por ankaŭ varmigi ilin, - tiam la flamo estingiĝis. La forno malaperis - ŝi sidis kun stumpo de la bruligita alumeto en la mano.

Nova fariĝis frotita, ĝi brulis, ĝi lumis, kaj tie la lumo trafis la muron, ĝi fariĝis travidebla, kiel krepo; ŝi guste vidis en la ĉambron, kiel la tablo estis surtabligita kun brila, blanka tuko, kun bela porcelano, kaj agrable la fritita ansero vaporis plenita je sekprunoj kaj pomoj! Kaj tio, kio estis pli grandioza, la ansero kuris de la plado, anseriris al la planko kun forko kaj tranŝilo en la dorso, ĝuste al la malriĉa knabino ĝi venis; tiam la alumeto estingiĝis kaj nur restis la dika, malvarma muro por vidi, kiun oni povis vidi.

Ŝi lumigis novan. Tiam ŝi sidis sub la plej bela kristnaskarbo; ĝi estis pli granda kaj pli ornamita, ol tiu kiun ŝi tra la vitropordo vidis ĉe la riĉa vendisto, nun la lasta kristnasko; miloj da kandeloj brulis sur la verdaj branĉoj kaj buntaj bildoj, kiel tiuj kiuj ornamis la vendejfenestrojn, vidis suben al ŝi. La etulino etendis la ambaŭ manojn supren - tiam la alumeto estingiĝis; la multaj kristnasklumoj iris pli kaj pli alten, ŝi vidis ke ili nun estis la klaraj steloj, unu el ili falis kaj faris longan fajrostrion sur la ĉielo.

"Nun iu mortas!" la eta knabino diris, ĉar la maljuna avino kiu estis la nura kiu estis bonkora al ŝi, sed nun estas morta, diris: kiam stelo falas, animo iras al Dio.

Ŝi denove frotis alumeton kontraŭ la muron, ĝi ĉirkaŭlumis kaj en la gloro la maljuna avino staris, tiel klare, tiel brile, tiel milde kaj bene.

"Avino!" la etulino kriis "kunprenu min! mi sĉias, ke vi estas for, kiam la alumeto estingiĝas, for kiel la varma forno, la bongusta ansersteko kaj la granda benata kristnaskarbo!" - kaj ŝi ekfrotis la tutan ceteron de alumetoj, kiuj estis en la fadio, ŝi volis teni la avinon kaj la alumetoj brilis kun tiom granda gloro, ke estis pli klare ol la luma tago. La avino neniam antaŭe estis tiel bela, tiom granda; ŝi levis la etan knabinon al sia brako, kaj ili flugis en gloro kaj ĝojo, tiom alte, tiom alte kaj ne estis iu malvarmo, neniu malsato, neniu angoro - ili estis ĉe Dio!