Sed ni komencu ĉe la komenco, kaj ĝi okazis en kokina budo en la alia parto de la urbo. La suno malleviĝis kaj la kokinoj flugis supren; unu el ili, ŝi havis blankajn plumojn kaj malaltajn gambojn, metis siajn laŭprogramajn ovojn kaj laŭ ĉiuj manieroj estis respektinda kiel kokino; veninte sur la stangon, ŝi gratis sin per la beko kaj per tio perdis etan plumon.

"Tie ĝi foriĝis!" ŝi diris, "ju pli mi gratas min, des pli rava mi certe fariĝas." Kaj tion ŝi diris ŝerce, ĉar inter tiuj kokinoj ŝi estis la gaja animo, kaj cetere, kiel dirite, tre respektinda, kaj tiam ŝi ekdormis.

Ĉirkaŭe estis mallume, kokino sidis apud kokino, kaj tiu, kiu sidis plej proksime al ŝi, ne dormis; ŝi aŭdis kaj ŝi ne aŭdis, kiel en ĉi tiu mondo oni ja devas por vivi en sia bona trankvilo; sed al sia alia najbarino ŝi tamen ne povis ne diri tion: "Ĉu vi aŭdis, kion oni diris?"

Mi mencias neniun, sed estas kokino, kiu volas pluki sin por bele aspekti; se mi estus virkoko, mi malestimus ŝin."

Kaj ĝuste super la kokinoj sidis la strigino kun striga edzo kaj strigaj infanoj; ili havis akrajn orelojn en tiu familio, ili aŭdis ĉiun vorton, kiun diris la najbara kokino, kaj ili ruladis la okulojn, kaj striga panjo gestis per la flugiloj: "Simple ne aŭskultu! sed vi certe aŭdis, kion oni diris? Mi aŭdis tion per miaj propraj oreloj, kaj oni devas multon aŭdi, antaŭ oni perdas ilin! Estas unu el la kokinoj, kiu tiom forgesis, kio decas por kokino, ke ŝi sidas kaj elŝiras de si ĉiujn plumojn kaj lasas la virkokon rigardi tion."

"Prenez garde aux enfants!" diris striga paĉjo, "tio ne estas io por infanoj!"

"Mi tamen volas rakonti tion al la strigo, kiu loĝas kontraŭe! Ĝi estas tiel respektinda en societa vivo!" kaj tiam panjo forflugis.

"Hu-huu! uhuu!" ili ambaŭ ululis kaj eĉ rekte malsupren en la kolombejon de la kontraŭloĝanto. "Ĉu vi aŭdis tion! ĉu vi aŭdis tion! uhuu! estas kokino, kiu plukis de si ĉiujn plumojn pro la virkoko! ŝi mortos pro frosto, se Ŝi ne jam faris, uhuu!" "Kie? Kie?" kveris la kolomboj.

"En la kontraŭa korto! mi preskaŭ mem vidis tion! estas preskaŭ maldeca historio por rakonti! sed estas tute certe!"

"Kredas, kredas ĉiun unuopan vorton!" diris la kolomboj kaj kveris malsupren al sia kokinejo: "Estas kokino, jes iuj diras, ke estas du, kiuj plukis de si ĉiujn plumojn por ne aspekti kiel la aliaj kaj tiel veki la atenton de la virkoko. Tio estas aŭdaca ludo, oni povas malvarmumiĝi kaj morti pro febro, kaj ili ambaŭ mortis!"

"Vekiĝu! vekiĝu!" blekis la virkoko kaj flugis supren sur la bretobarilon, la dormo ankoraŭ sidis en liaj okuloj, sed tamen li blekis:

"Tri kokinoj mortis pro malfeliĉa amo al iu virkoko, ili plukis de si ĉiujn plumojn; estas aĉa historio, mi ne volas konservi ĝin, pludiru!"

"Pludiru!" pepis la vespertoj, kaj la kokinoj klukis kaj la virkokoj blekis: "Pludiru! pludiru!" kaj tiam la historio rapidis de kokinejo al kokinejo kaj finfine reen al la loko, de kie ĝi efektive eliris.

"Estas kvin kokinoj," oni diris, "kiuj ĉiuj plukis de si la plumojn por montri, kiu el ili fariĝis plej magra pro amo al la virkoko, kaj tiam ili hakis unu la alian ĝissange kaj mortintaj ili falis malsupren je malhonoro kaj hontego al sia familio kaj je granda perdo al la posedanto."

Kaj la kokino, kiu perdis la malfiksan etan plumon kompreneble ne rekonis sian propran historion, kaj ĉar ŝi estis respektinda kokino, ŝi diris: "Mi malestimas tiujn kokinojn! Sed estas pliaj de tiu speco! Tian aferon oni ne prisilentu, kaj mi faros, kion mi povas, por ke tiu historio aperu en la gazeto kaj tiel disvastiĝu tra la lando; tion meritas tiuj kokinoj kaj ankaŭ la familio!"

Kaj tio aperis en la gazeto kaj estis presita kaj estas tute certe: Eta plumo kredeble povas fariĝi kvin kokinoj.