En la fenestro staris rozarbo, antaŭnelonge ĝi estis junece freŝa, nun mizere aspektis, ĝi suferis je io.

Ĝi havis gastojn, kiuj formanĝis ĝin, estis cetere tre ĉarmaj gastoj kun verdaj uniformoj.

Mi parolis kun unu el la gastoj, li aĝis nur tri tagojn kaj fariĝis jam praavo. Ĉu vi volas scii, kion li diris? Estis vero, kion li diris, li parolis pri si mem kaj pri la tuta anaro.

"Ni estas la plej stranga regimento de estaĵoj de la tero. En la varma sezono ni naskas vivantajn idojn; la vetero ja belas; ni tuj gefianĉiĝas kaj festas la geedziĝon. Kiam alproksimiĝas la malvarma sezono, ni metas niajn ovojn; la etuloj varme kuŝas. La plej klera besto, la formiko, ni tre estimas ĝin, studas nin, taksas nin. Ĝi ne manĝas nin tuj, ĝi prenas niajn ovojn kaj metas ilin en sian ejon, en la malsupran etaĝon, metas nin kun informo pri speco kaj numero - unu apud la alia, unu super la alia, por ke ĉiutage novulo saltu el la ovo; poste ĝi metas nin en stalon, pinĉpremas nin je la malantaŭaj gamboj, melkas nin, ĝis ni mortas. Estas granda ĝuo. Ĉe ĝi ni portas la plej ĉarman nomon: "Dolĉa, eta melkbovino". Ĉiuj bestoj kun saĝeco kiel formikoj nomas nin tiel, nur la homoj - kaj tio estas al ni ofendo, pro tio oni perdas la dolĉon - argumentu vi kontraŭ tio, montru al la homoj kiel konduti! - ili tiel stulte rigardas nin, per minacaj okuloj, ĉar ni manĝas etan rozfolion, dum ili mem manĝas ĉion vivantan, ĉion, kio verdiĝas kaj kreskas. Ili donas al ni la plej aĉan nomon, la plej teruran nomon, - mi ne diros, huh - ĝi naŭzas min! Mi ne povas ĝin eldiri, almenaŭ ne uniformvestita, kaj mi ĉiam portas uniformon.