„Høi og stolt jeg Kronen bar,
ægte jo min Stamme var.
Mine Børn, de stolte Grene,
Havde Alting paa det Rene,
Fik ei Skjænd og fik ei Huk,
Drak kun Sol og Morgen-Dug:

Alt har jeg som Moder gjort.
De maae blive noget stort! —
Tænkte jeg — det kan ei feile
Som en Skibsmast, hver skal seile
Lystigt over salten Vande,
See og sees i fjerne Lande.

Men af tretten jeg har havt,
Een blev kun et Kosteskaft.
Gjærdestave blev de tre,
Men de ni, o bittre Vee!
De fik dog den værste Ende,
De blev kun til Pindebrænde!“

"Kun fiero portis mi
sur la trunko jen dek tri
belajn branĉojn; miaj idoj
vivis tute sen insidoj,
trinkis sen riproĉ' kaj pun'
roson en matena sun'.

Ĉion faris mi, patrin',
por ke al feliĉa fin'
ili venu; iĝu mastoj
sur la ŝipoj en la vastoj
de la maroj ĝis la randoj
por sukces' en foraj landoj.

Sed fariĝis unu fil'
stango nur por balail',
barilfostoj iĝis tri. -
sed la reston - ve al mi! -
trafis plej misera sorto
en la brulŝtipara morto!"